Ortodoncja w praktyce wydanie nr 3/2014
Ortodoncja w praktyce wydanie nr 3/2014

Tematy wydania: leczenie dwuetapowe - opis przypadku, transmigracja kła żuchwy, leczenie ortodontyczne pacjentów z zaburzeniami przyzębiaza pomocą zakotwienia szkieletowego, korekcja wad zgryzu klasy III przy użyciu aparatu CS-2000 oraz opis przypadku kompensacyjnego leczenia klasy III.

TEMATY WYDANIA

Leczenie dwuetapowe – nadal aktualna strategia? Opis przypadku

Leczenie wczesne i – dalej – leczenie dwuetapowe oraz jednoetapowe są tematami szeroko omawianymi w ortodoncji. Ponieważ obie koncepcje mają swoich zwolenników i przeciwników, nadal istnieje potrzeba przedstawiania klinicznych wskazówek dla „obu stron”. Stąd też celem niniejszej pracy było omówienie naszej strategii „dwóch nabojów” – leczenia dwuetapowego (bez retencji w stadium pośrednim) ośmioletniego pacjenta ze słabo nasiloną klasą II, zgryzem głębokim i stłoczeniem zębów. Osiągnięte wyniki oraz długoterminowa obserwacja dowiodły efektywności i skuteczności protokołu, możemy zatem stwierdzić, że u małych dzieci jest on metodą z wyboru.

Słowa kluczowe: leczenie dwuetapowe, strategia „dwóch nabojów”, klasa II, zgryz głęboki, stłoczenie zębów, leczenie małych dzieci

Transmigracja kła żuchwy – opis przypadku i przegląd piśmiennictwa

Transmigracja kłów żuchwy to rzadkie zjawisko, definiowane jako wewnątrzkostna migracja przederupcyjna zęba przez płaszczyznę pośrodkową. Etiologia tej anomalii nie jest do końca znana.
Transmigracja stanowi zawsze wyzwanie dla lekarza ortodonty. Badanie kliniczne i diagnostyka pantomograficzna pacjentów w wieku 8-9 lat pozwalają ocenić ryzyko transmigracji oraz podjąć odpowiednio wcześnie właściwe działania terapeutyczne. Może to uchronić pacjenta przed koniecznością chirurgicznego usunięcia przemieszczonego zęba.
W pracy opisano przypadek 12-letniej pacjentki z II typem transmigracji kła dolnego prawego. Z powodu zaawansowanego procesu migracji, niekorzystnej pozycji zęba wędrującego oraz powikłań kieł musiał zostać usunięty.

Słowa kluczowe: transmigracja, zatrzymanie kłów żuchwy, ektopia

Leczenie ortodontyczne pacjentów z zaburzeniami przyzębia za pomocą zakotwienia szkieletowego – opis przypadku

Wstęp: Powstawanie ubytków przyzębia i utrata przyczepu dziąsła znacząco osłabiają przyzębie. 30-50% pacjentów z zaburzeniami przyzębia zgłasza się z protruzją i ekstruzją zębów przednich – jest to tzw. „migracja patologiczna”: wada ta ma znaczący wpływ na estetykę uśmiechu i jest widoczna podczas mówienia. Celem niniejszego opisu przypadku jest przedstawienie zachęcających wyników interdyscyplinarnego leczenia pacjentów z patologiczną migracją zębów, które uzyskano dzięki zakotwieniu absolutnemu.
Opis przypadku: U 63-letniej pacjentki wystąpiło przewlekłe zapalenie przyzębia, które doprowadziło do patologicznej migracji zębów; ponadto utraciła ona wszystkie zęby boczne w górnym łuku zębowym. Po ustabilizowaniu stanu przyzębia pacjentka rozpoczęła leczenie ortodontyczne, w którym – na potrzeby zakotwienia absolutnego – wykorzystano miniśruby ortodontyczne na podniebieniu, a także niekonwencjonalne zamki językowe w celu uzyskania intruzji i retruzji zębów siecznych. Ostateczny rezultat osiągnięty został za pomocą tradycyjnej techniki przedsionkowej. Aktywne leczenie trwało 8 miesięcy.
Wnioski: Proponowana biomechanika wydaje się wysoce efektywna u pacjentów z zaburzeniami przyzębia, można ją zatem zalecać w przypadkach patologicznej migracji prowadzącej do protruzji górnych zębów siecznych.

Słowa kluczowe: patologiczna migracja zębów, protruzja, przewlekłe zapalenie przyzębia, leczenie ortodontyczne, zakotwienie szkieletowe, miniśruby ortodontyczne

Korekcja wad zgryzu klasy III przy użyciu aparatu CS-2000®

Wprowadzenie: Badanie retrospektywne zostało przeprowadzone w celu określenia zmian szkieletowych w grupie pacjentów z wadą zgryzu klasy III leczonych międzyszczękowymi modułami sprężynowymi (CS-2000®, Dynaflex, St. Ann, MO, USA).
Metody: U trzydziestu pacjentów rasy białej (15 chłopców, 15 dziewcząt) w wieku (lata) 9,6 w momencie rozpoczęcia leczenia zastosowano opisywany aparat dwuszczękowy, a wyniki porównano z grupą kontrolną z Boloton- Brush Study, dopasowaną pod względem wieku, płci oraz morfologii twarzoczaszki. Cefalogramy wykonano przed założeniem i po zdjęciu aparatu CS-2000®. Efekty leczenia aparatem CS-2000® oceniono, porównując zmiany zachodzące w wyniku wzrostu (grupa kontrolna) ze zmianami, które powstały podczas leczenia.
Wyniki: U wszystkich pacjentów w wyniku leczenia uzyskano klasę I z dodatnim nagryzem poziomym. Znaczące zmiany – strzałkowe, pionowe i kątowe – zaobserwowano, porównując cefalogramy wykonane przed leczeniem i po jego zakończeniu. Terapia, która trwała średnio 1,3 roku, pozwoliła na mezjalne przesunięcie podstawy szczęki o 0,8 mm, podczas gdy podstawa żuchwy przesunęła się dystalnie o 2,8 mm; uzyskano poprawę pomiarów Wits i kąta ANB. Górne zęby sieczne przesunęły się mezjalnie o 1,3 mm, a dolne – o 1,0 mm. Zęby trzonowe szczęki przesunęły się mezjalnie o 1,0 mm, a zęby trzonowe żuchwy – dystalnie o 0,6 mm. Średnia poprawa nagryzu poziomego wyniosła 3,9 mm. 92% tej poprawy było związane ze zmianami szkieletowymi, a 8% – ze zmianami zębowymi. Średnia poprawa położenia zębów trzonowych wyniosła 5,2 mm. 69% tej poprawy było spowodowane zmianami szkieletowymi, a 31% – zębowymi.
Wnioski: Słabo nasilona lub umiarkowana klasa III może być wyleczona aparatem CS-2000® i nie wymaga ścisłej współpracy pacjenta. Korektę nagryzu poziomego uzyskuje się przez mezjalne przesunięcie szczęki, dystalne i ku dołowi przesunięcie żuchwy oraz wychylenie górnych zębów siecznych. Relacja zębów trzonowych ulega poprawie dzięki mezjalizacji górnych zębów trzonowych, dystalizacji dolnych oraz rotacji linii zgryzu.

Słowa kluczowe: klasa III, leczenie ortodontyczne

Kompensacyjne leczenie klasy III – opis przypadku

Leczenie dorosłych pacjentów ze szkieletowymi wadami klasy III stanowi jedno z większych wyzwań w ortodoncji. Jedną z możliwości korekty tych zaburzeń jest leczenie kompensacyjne, które w uzasadnionych przypadkach klinicznych może być stosowane zamiast leczenia chirurgicznego.
Celem pracy było przedstawienie przebiegu leczenia pacjenta, u którego stwierdzono szkieletową rozbieżność podstaw kostnych szczęki i żuchwy oraz odwrotny nagryz poziomy. Ze względu na małe nasilenie wady zaplanowano kompensacyjne leczenie ortodontyczne. Po 23 miesiącach terapii uzyskano poprawę warunków zgryzowych bez zmiany warunków szkieletowych.

Słowa kluczowe: dorosły, leczenie kompensacyjne, szkieletowa klasa III

PIŚMIENNICTWO

Piśmiennictwo 3/2014

W związku z wejściem w dniu 25 maja 2018 roku nowych przepisów w zakresie ochrony danych osobowych (RODO), chcemy poinformować Cię o kilku ważnych kwestiach dotyczących bezpieczeństwa przetwarzania Twoich danych osobowych. Prosimy abyś zapoznał się z informacją na temat Administratora danych osobowych, celu i zakresu przetwarzania danych oraz poznał swoje uprawnienia. W tym celu przygotowaliśmy dla Ciebie szczegółową informację dotyczącą przetwarzania danych osobowych.
Wszelkie informacje znajdziesz tutaj.
Zachęcamy również do zapoznania się z naszą nową Polityką Prywatności.
W przypadku pytań zapraszamy do kontaktu z naszym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych pod adresem iodo@elamed.pl

Zamknij