Ortodoncja w praktyce wydanie nr 2/2014
Ortodoncja w praktyce wydanie nr 2/2014

Tematy wydania: leczenie pacjenta dorosłego przy pomocy zmodyfikowanego aparatu Hyrax, przegląd współczesnych technik intruzji zębów siecznych oraz skojarzone leczenie ortodontyczno-chirurgiczne pacjenta z mnogimi zębami dodatkowymi. Polecamy: opis przypadku leczenia klasy II /1 u pacjentów rosnących z cofniętą żuchwą oraz przedstawiamy metody postępowania w fazie retencyjnej leczenia ortodontycznego.

TEMATY WYDANIA

Leczenie klasy II/1 u pacjentów rosnących, z cofniętą żuchwą. Opis przypadku

12-letni pacjent płci męskiej, zdrowy, odpowiedniego do swego wieku wzrostu oraz masy ciała, pojawił się w gabinecie z powodu istniejącej wady zgryzu. Główny problem ortodontyczny zgłaszany przez pacjenta i jego rodziców to zaburzenie estetyki. Pomimo bardzo młodego wieku pacjent wykazywał żywe zainteresowanie swoim wyglądem i jego korektą, wydawał się chętny do współpracy. Szkieletowa II klasa Angle’a, podgrupa 1, tendencja do zębowo-wyrostkowej klasy II, umiarkowana hiperdywergencja. Tyłożuchwie, znacznego stopnia protruzja zębowo-wyrostkowa w obrębie szczęki, zwiększony nagryz poziomy. Niedomykanie warg, nadmierna ekspozycja górnych zębów siecznych wzdłuż osi przednio-tylnej i płaszczyzn pionowych, uśmiech dziąsłowy. Obecność umiarkowanego do znacznego stopnia stłoczenia zębowo-wyrostkowego i niewielkiej rozbieżności Boltona (nadmiar w szczęce). Artykuł opisuje przebieg leczenia przedstawionego przypadku.

Słowa kluczowe: szkieletowa II klasa Angle'a, podgrupa 1, cofnięta żuchwa, stłoczenie zębowo-wyrostkowe

Leczenie pacjenta dorosłego przy pomocy zmodyfikowanego aparatu Hyrax – opis przypadku

Metodą powszechnie stosowaną w leczeniu zgryzów krzyżowych wynikających ze zwężenia szczęki jest jej szybka ekspansja przy użyciu aparatów Hyrax i Haas. Są to aparaty służące do poprzecznej rozbudowy górnego łuku zębowego, umożliwiające ekspansję ortopedyczną szczęki poprzez rozdzielenie szwu podniebiennego pośrodkowego oraz ekspansję ortodontyczną, czyli ruch zębów w obrębie wyrostka zębodołowego. Powodzenie rozejścia się szwu podniebiennego jest uzależnione od stopnia jego dojrzałości i zdaniem większości autorów koreluje z wiekiem pacjenta. Wielu lekarzy praktyków stoi na stanowisku, że pacjentów poddanych leczeniu aparatem Hyrax przed skokiem wzrostowym cechuje ekspansja o charakterze ortopedycznym, zaś osoby po skoku wzrostowym – zmiany na poziomie zębowo-wyrostkowym. Nie została jednak określona górna granica wieku warunkująca powodzenie terapii szybkiej ekspansji szczęki (RME) bez wspomagania chirurgicznego. Praca przedstawia opis przypadku 20-letniej pacjentki ze zgryzem krzyżowym obustronnym i znacznym niedoborem miejsca w przednim odcinku łuku leczonej metodą ekspansji szczęki bez wspomagania chirurgicznego.

Słowa kluczowe: zgryz krzyżowy. Hyrax, Haas

Intruzja zębów siecznych – przegląd współczesnych technik

Intruzja zębów siecznych to przemieszczenie zębów w kierunku dna zębodołu. Jest ono trudne nie tylko ze względu na złożoną biomechanikę, ale również na istniejące ryzyko resorpcji korzeni. Intruzja szczególnie wskazana jest u pacjentów ze zgryzem głębokim, uśmiechem dziąsłowym, wypukłym profilem i zwiększoną wysokością twarzy. Celem pracy jest przedstawienie i porównanie współcześnie stosowanych metod intruzji zębów siecznych na podstawie przeglądu piśmiennictwa, tj. łuku utility Rickettsa, 3-częściowego łuku Burstone’a, łuku Nandy i intruzji z wykorzystaniem miniimplantów. Każdą z przedstawionych metod można skutecznie przeprowadzić intruzję zębów siecznych, jednakże tylko intruzja z wykorzystaniem miniimplantów nie angażuje zębów bocznych.

Słowa kluczowe: intruzja, zęby sieczne, łuk utility Rickettsa, 3-częściowy łuk Burstone’a, łuk Nandy, miniimplanty

Skojarzone leczenie ortodontyczno-chirurgiczne pacjenta z mnogimi zębami dodatkowymi

Wstęp: Nadliczbowość zębów (hyperdontia) jest zaburzeniem polegającym na występowaniu zwiększonej ich liczby. Anomalia ta występuje częściej w szczęce niż w żuchwie, również częściej w uzębieniu stałym niż mlecznym i częściej u chłopców niż u dziewcząt. Etiologia zjawiska nie jest do końca wyjaśniona. Cel pracy: Analiza przypadku postępowania klinicznego u pacjenta z mnogimi zębami nadliczbowymi. Opis przypadku: U pacjenta w wieku 8 lat i 5 miesięcy wykryto obecność trzech zębów nadliczbowych w okolicy lewego zęba siecznego centralnego i bocznego w szczęce. Zęby te zaburzyły położenie prawego zęba siecznego centralnego i bocznego oraz lewego zęba siecznego bocznego. Spowodowały również przemieszczenie i opóźnione wyrzynanie zęba 21. Na podstawie tomografii uzębienia zdecydowano o ekstrakcji zębów nadliczbowych i obserwacji przemieszczonych siekaczy, które w czasie dwóch lat samoistnie poprawiły swoje położenie. Opóźniony w wyrzynaniu zawiązek zęba 21 stopniowo ustawił się na szczycie wyrostka i wymagał jedynie nacięcia błony śluzowej i ortodontycznego sprowadzenia do płaszczyzny zgryzowej. Wnioski: Usunięcie przeszkody w postaci zębów nadliczbowych spowodowało stopniową poprawę położenia wszystkich przemieszczonych zębów siecznych. Odroczenie ingerencji chirurgiczno-ortodontycznej w położenie zawiązka zęba 21 zaowocowało zachowaniem prawidłowej długości korony klinicznej i konturu dziąsła opóźnionego w wyrzynaniu zęba siecznego, co potwierdziło słuszność takiego, mniej inwazyjnego, postępowania w stosunku do wysoko zlokalizowanego zawiązka.

Słowa kluczowe: nadliczbowość zębów, mnogie zęby nadliczbowe, ekstrakcja zębów nadliczbowych, leczenie ortodontyczne

Metody postępowania w fazie retencyjnej leczenia ortodontycznego – przegląd piśmiennictwa i obserwacje własne

Wstęp: Nawrót wady po leczeniu ortodontycznym jest „ciemną stroną” życia każdego ortodonty, a konieczność stawiania mu czoła – jego chlebem i solą. Jak w każdej dziedzinie życia łatwiej jest odnosić sukcesy, aktywnie przeciwdziałając niepożądanym zjawiskom, niż ignorować je jako „nieuniknione”, pozostawiając efekty naszej pracy ślepemu losowi, tym bardziej że etiologia wznowy jest wieloczynnikowa. Cel pracy: Celem pracy były zatem porównanie opisywanych w piśmiennictwie i stosowanych we własnej praktyce metod postępowania w fazie retencyjnej leczenia ortodontycznego oraz ocena ich skuteczności klinicznej. Artykuł powstał z nadzieją, że jego lektura pomoże czytelnikom w podejmowaniu właściwych decyzji celem poprawy wyników leczenia retencyjnego. Materiał i metoda: Dokonano przeglądu piśmiennictwa dotyczącego metod leczenia retencyjnego oraz ich skuteczności. Źródło literatury stanowiły internetowe bazy danych PUBMED i MEDLINE oraz artykuły z dostępnych czasopism wyszukiwane ręcznie. Na podstawie publikacji oraz obserwacji własnych analizowano czynniki ryzyka nawrotu wady zgryzu i metody przeciwdziałania wznowie, a także porównano skuteczność poszczególnych metod prowadzenia leczenia retencyjnego. Wnioski: 1. Zjawisko nawrotu wady, mimo zdobytej dotychczas wiedzy, należy uznać wciąż za nieprzewidywalne i często nieuniknione. 2. Nie istnieje „złoty środek” w postaci idealnej metody postępowania w fazie retencyjnej leczenia ortodontycznego. Na ortodoncie ciąży więc obowiązek planowania leczenia w taki sposób, aby zapewnić jak najlepszą stabilność wyniku, o czym decydują kształt i wielkość łuku zębowego, w tym szerokość międzykłowa oraz pozycja dolnych zębów siecznych. Ważne jest jednak, że niezależnie od najwyższej staranności prowadzenia terapii oraz jej wyniku, istnieją czynniki, które nieuchronnie go destabilizują: skracanie długości łuku zębowego w ciągu życia, napięcie mięśniowe czy stan przyzębia. 3. Żaden system retencyjny nie jest stuprocentowo skuteczny, o czym należy informować jeszcze przed rozpoczęciem leczenia, a największy wpływ na długoczasową stabilność wyniku leczenia ma sam pacjent, poprzez swoje zaangażowanie, świadomość i współpracę z ortodontą. 4. Lepsze wyniki leczenia retencyjnego można osiągnąć, stosując aparaty retencyjne Essix, noszone bez przerwy aż do ich zużycia, które następnie zastępuje się płytkami Hawleya, zakładanymi tylko na noc. 5. W przypadku zmiany kształtu dolnego łuku zębowego, szerokości międzykłowej oraz korekty zrotowanych wyjściowo dolnych kłów dobrym rozwiązaniem może być łączenie stałych aparatów retencyjnych o małej awaryjności – „kieł i kieł” z drutu o średnicy 0,025 cala – z aparatami wyjmowanymi, które kontrolują położenie zębów siecznych i długość łuku zębowego.

Słowa kluczowe: retencja, nawrót wady, odległa stabilność, aparat retencyjny

PIŚMIENNICTWO

Piśmiennictwo

W związku z wejściem w dniu 25 maja 2018 roku nowych przepisów w zakresie ochrony danych osobowych (RODO), chcemy poinformować Cię o kilku ważnych kwestiach dotyczących bezpieczeństwa przetwarzania Twoich danych osobowych. Prosimy abyś zapoznał się z informacją na temat Administratora danych osobowych, celu i zakresu przetwarzania danych oraz poznał swoje uprawnienia. W tym celu przygotowaliśmy dla Ciebie szczegółową informację dotyczącą przetwarzania danych osobowych.
Wszelkie informacje znajdziesz tutaj.
Zachęcamy również do zapoznania się z naszą nową Polityką Prywatności.
W przypadku pytań zapraszamy do kontaktu z naszym Inspektorem Ochrony Danych Osobowych pod adresem iodo@elamed.pl

Zamknij